به لحاظ لغت شناسي،  گرانيدنگ اصطلاحي است كه بيشتر در آمريكاي شمالي و استاندارد IEEE مصطلح است در حالي كه واژه ارتينگ در ساير مناطق جهان استفاده مي شود.

به لحاظ تكنيكي، همانطور كه در كتاب سبز IEEE بحث شده است، وقتی صحبت از ارتینگ می شود، اتصال مستقيم و فيزيکی به زمين (کره زمين) به عنوان يک رسانای بسيار بزرگ مطرح است. در حالی که در گراندينگ، همانند آنچه در اتصال قطب منفی منابع تغذيه مدارات الکترونيک یا ایجاد مسیر برگشت جریان در مدارات قدرت مطرح است، اتصال فيزيکی به خود زمين مطرح نيست و تنها ايجاد يک نقطه پتانسيل مرجع و یا ایجاد مسیری ارزان برای برگشت جریان (نول) و کارکرد صحیح تجهیزات اهميت دارد. لذا ممكن است نقطه گراند در محلي با فاصله از زمين واقع شده باشد یا با واسطه (امپدانس) و به طور غیر مستقیم به زمین وصل باشد. به عبارت دیگر، ولتاژ نقطه ارت همواره صفر است در حالی که ولتاژ نقطه گراند ممکن است صفر نباشد.

به عبارت دیگر، ارتینگ اتصال هادیهای پسیو به زمین است که با هدف ایمنی انجام میشود.  هادیها و بدنه های فلزی ارت شده در حالت طبیعی حامل جریان نیستند و لذا شکل گیری جریان در ارت نشانه خطاست. در حالی که گراند شامل هادیهایی است که به طور نرمال حامل جریان هستند (در قدرت سیم نول و در الکترونیک سیم منفی). لذا، گراندینگ برای ایجاد مسیر بازگشت جریان و حفاظت مدار کاربرد دارد.

یکی ازنکات مهم دیگر، تفاوت محل ارت/گراند در مدارات ترکيبی قدرت و الکترونيک است. در این مدارات، هر چند اتصال زمين مدارات قدرت و زمين یکی نشان داده می شود، ولی بايد توجه داشت که اتصال زمين بخش الکترونیکی و قدرت از هم ایزوله هستند، زیرا افزایش پتانسیل نقطه زمین در مدارات قدرت ممکن است موجب تخریب مدارات الکترونیکی شود.