يکی از اهداف پروژه های مدیریت انرژی، کاهش انتشار گازهای گلخانه است. هر چند در کشورهای توسعه نیافته کمتر سخنی در خصوص ضرورت حفظ محیط زیست مطرح می شود، اما باید توجه داشت که ابناء بشر همگی در محلی به نام کره زمین زندگی می کنند و هرگونه آلودگی هوا، منابع آب، خاک و … همه را به یک اندازه تحت تاثیر قرار می دهد. حتی ممکن است کشورهای توسعه نیافته به دلیل امکانات بهداشتی و رفاهی کمتر، از اثرات آلودگی محیط زیست بیشتر از کشورهای توسعه یافته متاثر و دچار زیان شوند.

امروز یکی از اجزای لاینفک گزارشات توجیه فنی و اقتصادی پروژه های مختلف، هزینه های زیست محیطی آنهاست که باید در هزینه های برآوردی کل پروژه لحاظ شود. برای مثال پروژه ای که مصرف برق و گاز آن کمتر است، به دلیل تولید کمتر گازهای گلخانه ای، هزینه های زیست محیطی کمتری دارد. هزینه های زیست محیطی از سال 1997 و با مطرح شدن پروتکل کیوتو، کمّی شده و در کشورهای عضو این پیمان ضمانت اجرایی پیدا کرده است. ذیلا نگاهی به این پروتکل انداخته شده است :

تلاشهای 39 کشور جهان  از سال 1997 بمنظور محدود سازی انتشار گازهای گلخانه ای باعث شد تا از قوريه 2005 پروتکلی در کيوتو مصوب و اجرايي شود که هدف آن کاهش ميزان انتشار گاز CO2 به ميزان 5% در مقايسه با سال 1990 بود.

حتی در برخی قسمتهای جهان اهداف بزرگتر انتخاب شدند. مثلا اتحاديه اروپا هدف خود را کاهش گازهای گلخانه ای به میزان 8% و کشور آلمان هدف خود را 21% تعيين نمود.

پروتکل کيوتو علاوه بر نگاه اقتصادی به مساله محيط زيست، آن را از بعد سیاسی نیز مورد توجه قرار داده است به نحوی که عدم پایبندی يک کشور به این پروتکل ممکن است آن کشور را با عواقب زیانبار و اجماع جهانی برای مقابله با آن کشور مواجه سازد.

در پروتکل کيوتو به هر کشور بر اساس جمعيت و شرایط اقتصادیش يک اعتبار برای توليد گازهای گلخانه ای تخصيص داده شده است.

کشورهای در حال رشد نيز موظف شده اند تا سرمايه گذاری مربوط به پروژه های آلوده کننده محیط زیست را به قسمتهايي از جهان منتقل کنند که نرخ بالاتری از انتشار گازهای گلخانه ای برای آنها تخصیص داده شده است و سهم کمتری در انتشار گازهای گلخانه ای دارند (نظير اروپای شرقی).

در پروتکل کيوتو امکان خريد و فروش اعتبار انتشار گازهای گلخانه ای نيز پيش بينی شده است تا به وجهه اقتصادی محیط زیست اعتبار بيشتری ببخشد.