به زندگی روزمره که نگاه می کنم، ياد يکی از کتابهای صادق هدايت که در کودکی خوانده بودم می افتم. صادق هدايت به قدری پوچی و پيش پا افتادگی زندگی را در اين کتاب به زيبايي به تصوير کشيده که گمان نکنم هيج عابد و صوفی و فيلسوفی تا کنون بدان موفق گرديده باشد.

او انسانهايي را به تصوير می کشد که در حالی که بر روی يک نقاله دراز کشيده اند و به سمت گيوتينی حرکت می کنند که نهايتا سرشان را از تنشان جدا خواهد نمود، شوربا می خورند. 

گاهی حس می کنم که در مسير زوال بايد خود را خالی از احساس کرد (بيهوشی را امتحان کرد) و گاهی احساس بهتری می گويد: “تنها تجربه و تفسير ارزشمند از اين زندگانی درک رنج است”؛ که گر چنين نبود دنيا به جز “لطيفه ای مضحک” چه نام داشت؟